โอฮานิ
- โอฮานิ - คะ
ฮานิจ๊ะ มัวคิดอะไรอยู่เอ่ย
เด็กๆ เรียนหนังสือมันยากใช่ไหมล่ะ
- ครับ - ค่ะ
ยากใช่ไหม
- ครับ/ค่ะ - ครูเข้าใจ
ครูรู้ว่ามันแย่แค่ไหน ยิ่งเป็นนักเรียนปีสุดท้ายในเกาหลี
ทั้งยากทั้งโดดเดี่ยวขนาดไหน
นั่งตัวตรงๆ
ลบตาปลอมนั่นออกเลยนะ
แต่ไม่ว่าชีวิตการเรียนจะยากแค่ไหน
การเป็นครูของพวกเธอมันไม่ยากกว่าเหรอ
รู้บ้างไหม
พวกเธอคิดบ้าง่ไหมว่ามันเลวร้ายแค่ไหน
คะแนนพวกเราคงออกแล้วสินะ
คงงั้นแหละ
ห้องเราได้ที่โหล่เหมือนเดิมนั่นละ
ใช่ครั้งแรกซะที่ไหน
ครูไม่เห็นจะต้องอารมณ์เสียทุกครั้ง ที่ผลสอบออกเลย
บ้านเธอเสร็จแล้วใช่ไหม เราไปบ้านเธอกันเถอะ
ฉันยังไม่ได้จัดของเลย
ให้บงจุนกูไปช่วยสิ เมื่อกี้ฉันเห็นเขา
นั่งมองเธออยู่แบบนี้
- ไม่ใช่หรอก - ใช่สิ ทำไมจะไม่ใช่ล่ะ
- สวัสดีจ้า - หวัดดี
สวัสดีจ้า งั้นเหรอ
ทักทายพวกเรางั้นเหรอ
อะไร เป็นอะไรอีกล่ะนี่
นี่ ผลสอบของรุ่นพี่ออกมาแล้วนะ รุ่นพี่ซึงโจ ได้อันดับหนึ่งอีกแล้ว
ที่หนึ่งมันก็ไม่เท่าไหร่
คะแนนเต็ม 500 เต็ม 500 เลยต่างหาก
อะไรนะ เต็มอีกแล้ว
เขาใช่คนหรือเปล่าเนี่ย
ฉันบอกแล้วไง ว่าเขาไม่ใช่คน
ภูตไงล่ะ
ภูตแห่งผืนป่า
เพราะฉะนั้น
ฉันก็เลยเดินตามเจ้าม้าขาวตัวนี้
จากนั้นมันก็หายไป
แล้วจู่ๆ มันก็ปรากฏตัวขึ้นมาต่อหน้าฉัน
มันสวยงามจริงๆ แบบที่ฉันอยากจะ
กัดมันเลยล่ะ
กัดเนี่ยนะ
ฉันว่า ฉันเข้าใจความรู้สึกของแวมไพร์แล้ว
บางทีในตอนแรก แวมไพร์ต้องรู้สึกแบบนี้แน่ๆ
คงอดใจไม่ได้ ก็เลยต้องกัดมันลงไป
ที่คอของหญิงสาวที่เขารัก
ทั้งขาว แล้วก็สวยมากๆ เลยนี่นา
โอ๊ย กัดขาหมูนี่ไปก่อนละกัน เอ้านี่
- ฉันไม่ได้แต่งเรื่องเองนะ - โอเค กัดมันเข้าไปสิ
เธอนี่ตลกจริงๆ เลย
นั่นพี่ซึงโจนี่ สุดยอดเลย
พี่ซึงโจคะ
เอาอันนี้ไปก็ได้นะคะ ฉันเพิ่งซื้อมา
จางมีไงคะ
ฮง จาง มี
แม่ของเราเป็นเพื่อนกันค่ะ
ตายจริง ใช้ไม่ได้อีกแล้ว
พี่ฮานิ
มันใช้ไม่ได้อีกแล้ว
พี่เขาถนัดค่ะ เขาช่วยฉันเอาอันนี้ออกมาเหมือนกัน
พี่ฮานิ เร็วๆ เข้าสิคะ
นี่ค่ะ พี่ซึงโจ
พี่คะ ครั้งนี้พี่ได้คะแนนเต็มอีกแล้วใช่ไหม
พี่นี่เก่งที่สุดเลย
ฮานิ
โอฮานิ
โอ ฮา นิ
นี่ ทำไมไม่สารภาพกับเขาไปเลยล่ะ
สารภาพเหรอ
เราจะเรียนจบอยู่แล้วนะ
เธอจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่
จริงสิ ใช่แล้ว
เพราะฉันไม่ได้สารภาพ เขาถึงไม่รู้ว่าฉันรู้สึกยังไง
เพราะงั้น เขาถึงไม่กล้าแสดงออกให้ฉันรู้
เพราะเขาอายนี่เอง
- เธอทำอะไรน่ะ - กำลังหาคำว่าอายน่ะสิ
โอเค ดีละ
ฉันจะสารภาพกับเขา ให้สมบูรณ์แบบที่สุดเลย
แต่จะทำยังไงดีล่ะ
ฉันอยากจะให้มันเป็นอะไร ที่น่าประทับใจมากๆ
แบบนี้เป็นไง
ซึงโจที่รัก ฉันรักเธอ
โอ ดูดีแฮะ
ดีงั้นเหรอ
เวลาที่พวกสัตว์สารภาพรัก มันจะเต้นระบำนะ
- เต้นระบำ - ใช่
ปลา นก นกเพนกวินด้วย แม้แต่แมลงหวี่
มันจะเต้นระบำก็เมื่อจะสารภาพรักนี่ละ
เต้นระบำจีบกันงั้นเหรอ
เจอกันอีกแล้วนะ
อือ วาดรูปน่ะ วันนี้วาดรูปหุ่นคนน่ะ
เป็นรุ่นพี่ควรจะอยู่ในห้องเรียนไม่ใช่เหรอ
ใช่สิ แต่เรื่องเรียนน่ะ พวกเราไม่สนหรอก
แต่ฉันว่า อย่างพี่คงไม่มีโอกาสหรอก
อะไรเหรอ
ซึงโจจะชอบผู้หญิงหน้าอกใหญ่ด้วยรึเปล่านะ
อยู่แล้วสิ
พี่ซึงโจเขาก็เป็นผู้ชาย ไม่ใช่เหรอ
ว่าแต่พี่จุนกูอยู่ไหน
เขารู้ใช่ไหมคะ ว่าวันนี้ต้องมาเป็นแบบให้พวกเรา
- นี่มันอะไรเหรอ - อะไรเหรอ
หลีกไปนะ นี่มันอะไรเนี่ย
- ไก่ - ไก่เหรอ
อะไรเหรอ
กอ กอ ไก่ ให้เธอไง
ไก่ตุ๋นโสมนี่เอง
เธอกินให้หมดเลยนะ มีไม่เยอะ
เอามาให้ฉันทำไมล่ะ
ดูเธอสิ ผอมไปแล้ว เห็นไหม
พี่จุนกู
- เร็วๆ หน่อยสิคะ เราไม่ได้มีเวลาทั้งวัน - รู้แล้ว รู้แล้ว
กินให้หมดเลยนะ
แบบนี้ใช่ไหม
อีกนิดนึง
นี่เหรอ
หยุด
ภาพที่เราจะวาดกันวันนี้ คือภาพการเคลื่อนไหว
เอาล่ะ เริ่มได้
โอ๊ย ล้าไปหมดเลย
ปวดจะตายอยู่แล้ว
แต่ดูสิ
ฮานิกำลังมองมาที่ฉัน
เธอกำลังวาดรูปฉัน
ความเจ็บปวดนี่มันเล็กน้อยมาก
ผู้ชายที่กำลังมีความรัก ไม่มีทางยอมแพ้
(สารภาพ เต้นระบำ กอลลัม)
ทั้งหมด 13 คนจะเข้ารับการเรียนเสริม
ใครน่ะ
(ประกาศคะแนนสอบ)
ดูกราฟนี้แล้ว คุณยังจะขำได้อีกไหม ครูซงคังฮี
จุดสีขาวเหล่านี้คือเด็กห้องครูซงจีโอ
ส่วนจุดสีน้ำเงินตรงนี้เป็นเด็กห้องคุณนะ
ครูซงคังฮี น้ำเงินเยอะมาก เพียบเลยเห็นไหม
จริงด้วยค่ะ เหมือนทะเลเลย
คุณครูซง
ครับ
ไม่ใช่คุณหรอกคครูซง แต่เป็นคุณครูซงคนนี้
คุณรู้บ้างไหมเกรดเฉลี่ยของโรงเรียน ตกลงมาขนาดไหน
เพราะเด็กของคุณ
โดยเฉพาะเจ้าสี่คนนี้ โอฮานิ ต๊อกโกมินา จองจูริ และบงจุนกู
ทำอะไรสักอย่างสิ อย่างน้อยก็กับเจ้าสี่คนนี้
ผมได้แต่หวังว่าจะสามารถตัดสิทธิ์ การสอบของพวกเขาได้
พวกเขาเปรียบเสมือนมะเร็งร้าย ที่เดินอยู่ในโรงเรียน มะเร็ง
แต่อย่างน้อยผมดีใจมาก
ที่เรายังมีนักเรียนดีๆ อย่างเบ็กซึงโจ
เอาล่ะ ปิดงานกันได้แล้ว
การเติมรายละเอียดที่กล้ามเนื้อ จะทำให้งานดูสมจริงขึ้น
พี่จุนกู พอแล้ว พี่ลงมาได้แล้ว
โอเค ได้ๆ
ขาฉัน
ค่อยยังชั่ว
พี่ฮานิ
มีอะไร
อะไรเหรอ
เกิดอะไรขึ้น
อะไรกันนี่
นี่ฉันเหรอ
(บะหมี่โซพัลบก)
ฮานิ คิดเงินหน่อยลูก
เท่าไหร่ครับ
ปล่อยมันไว้ให้มันแห้งทั้งคืน แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาเก็บก็ได้
หนูไม่เข้าใจเลย
เห็นพ่อทำมันมาตั้งแต่ยังเด็กแท้ๆ
ตอนที่ลูกยังเล็ก เราไม่มีหลังคานะ
สมัยนี้ไม่มีใครอยากตากข้างนอกหรอก เพราะอากาศมันไม่ดี
ตอนหนูยังเป็นเด็ก เราตากมันไว้ข้างนอก ใช่ไหมคะ
หือ
อุ๊ย เมื่อกี้พ่อเพิ่งพูดใช่ไหมคะ
หนูว่าแล้วเชียว
พ่อคะ
หือ
พ่อกับแม่จับคู่กันได้ยังไงคะ
จับคู่
อ้อ ไม่สิ สารภาพรักน่ะค่ะ
ไม่ใช่สิ หนูหมายถึงว่า
พ่อรู้จักเพื่อนหนูที่ชื่อจูริใช่ไหมคะ
คือเธอไปชอบคนๆ หนึ่ง
เธออยากจะสารภาพกับเขา แต่ไม่รู้ควรทำอย่างไรดี
รถคันเก่าของพ่อคันนั้นน่ะ
คืนนั้นพ่อพาแม่ขับรถไปแทกวานรยอง
รถมันส่ายไปมาเหมือนกำลังจะพลิก แล้วมันก็เสีย
แม่ของลูกถามว่า "คุณบ้าไปแล้วเหรอ ปล่อยฉันออกไปนะ"
- แล้วไงต่อคะ - แล้วอย่างไรนะเหรอ
พ่อก็ขับรถต่อไป แล้วตะโกนถามแม่ว่า
"เธออยากจะจูบฉัน หรือว่าอยากจะคบกับฉัน"
"เธออยากจะคบกับฉัน หรืออยากจะอยู่กับฉัน"
"จะอยู่ด้วยกัน หรือว่าอยากตายไปด้วยกัน"
แล้วแม่พูด จะใช้ชีวิตอยู่กับพ่อเหรอ
เปล่า
แม่บอกพ่อว่า พ่อตายแน่ ถ้ายังไม่หยุดเรื่องไร้สาระนี่
อะไรเนี่ย
แต่แม่บอกพ่อทีหลังนะ ว่านั่นทำให้แม่
เกือบจะตกหลุมรักพ่อเลยนะ
จริงเหรอคะ
นี่นาย เบ็กซึงโจ
นายอยากจะจูบฉันหรือจะเดตกับฉัน
จะเดตกับฉัน หรือต้องการจะใช้ชีวิตกับฉัน
จะอยู่กับฉัน หรืออยากอยู่ตรงโน้น
ถูกฝังทั้งเป็น
ถ้าลูกอยากจะสารภาพความรู้สึก กับใครสักคน
จดหมายจากใจอาจจะได้ผลนะ
จดหมายเหรอ
ใช่ ประมาณพวกจดหมายรักรึเปล่านะ
พ่อ เจอกันที่บ้านนะ
เฮ้ ฮานิ
ทำความสะอาดห้องด้วยนะลูก นี่ ระวังหน่อย
หนูขอโทษค่ะ
สงสัยไปชอบใครเข้าแล้วสิ
(เบ็กซึงโจ)
(ประกาศคะแนนสอบ)
ดูสิ ซึงโจได้ที่หนึ่งอีกแล้ว
เขายังไม่ตอบใช่ไหม
เธอเขียนชื่อไปหรือเปล่า
อืม
เบอร์โทรล่ะ
อืม
ฉันว่าเขาคงไม่โทรมาหรอก
เธอนี่ไม่รู้เรื่องเลย เขาอาจจะส่งข้อความมาก็ได้
เขาอาจจะยังไม่เห็นนะ
เขากำลังมาทางนี้
ทำไงดี
นี่ เหมือนเขาจะเห็นเธอนะ
หรือเขายังไม่ได้อ่านจดหมายนะ
- เขาอาจจะไม่เห็นเธอนะ ฮานิ - ใช่ไหม
ฮานิ โอฮานิ
ฮานิ
โอฮานิ ฮานิ
ไปเฉยๆ งั้นเลยเหรอ
ฮานิ โอฮานิ
- โอ ฮา นิ - พอได้แล้ว หยุดเถอะ
โอฮานิ
เธอเองเหรอ โอฮานิ
มาแล้วๆ
พี่คะ สวัสดีค่ะ
ฉันไม่คิดเลย ว่านายจะตอบกลับ
ขอบใจนะ
ไม่เป็นไรใช่ไหม ถ้าฉันจะอ่านมัน
ที่นี่ ตอนนี้
ฮงจางมี เอาคืนมาเดี๋ยวนี้นะ
อะไรกันนี่
พี่เขียนจดหมายรักให้พี่ซึงโจเหรอ
หยุดได้แล้ว เอาคืนมานะ
นี่ ดูนี่สิ
ตายจริง พี่เขาแก้ไวยากรณ์ให้พี่ด้วย
นี่มันไม่ใช่จดหมายรักสักหน่อย ข้อสอบมากว่า
พี่ได้เกรดดีลบล่ะ
ที่จริงแล้ว ฉันไม่ได้เรียกนายว่าซึงโจหรอก
ฉันเรียกนายว่า ภูตแห่งผืนป่า
ตลกจัง ภูตแห่งผืนป่า
ฉันได้แค่หวังว่า นายอาจจะถามว่าเพราะอะไร
ทำบ้าอะไรของเธอ
ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันเลยเถิดขนาดนี้
- แต่ - แต่
แต่อะไร
แต่ฉันเกลียดผู้หญิงไร้สมองจริงๆ
นายจะไปไหนน่ะ
ขอโทษเธอซะ
ยิ้มเหรอ
หลีกหน่อยได้ไหม
ได้ยินแล้วนี่ ขอโทษเธอซะ
ขอโทษเรื่องอะไร
ที่แก้คำผิดให้เธองั้นเหรอ
โว้ย ไอ้บ้านี่
นายเห็นแค่คำผิดงั้นเหรอ
นายควรมองถึงเนื้อหา ไม่ใช่ที่ตัวอักษร
ควรอ่านความรู้สึกของเธอที่ใส่ลงไป ไม่ใช่แค่จดหมาย
ยังจะยิ้มอีกเหรอ
เข้ามาเลย
หยุดยืนยิ้ม แล้วเข้ามาเลย
เห็นไหม
อะไร กลัวเหรอ
เข้ามาเลย เป็นลูกผู้ชายหน่อย
ฉันจะทำให้ดูเอง ว่าลูกผู้ชายเป็นแบบไหน
บงจุนกู ไปพบฉันที่ห้องเดี๋ยวนี้ แบบลูกผู้ชายเลยนะ
แต่ครูใหญ่ ฟังผมก่อนครับ
ต้องฟังอะไรอีก
ส่วนเบ็กซึงโจไม่ต้องเป็นห่วง
ไปเรียนต่อเถอะ
อยู่ห่างๆ จากเด็กพวกนี้ไว้ละ
สีแดงสี่เปอร์เซ็นต์ คะแนนสูงที่สุด
ถัดมาเป็นสีส้มสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ สีส้มเป็นคะแนนตามเกณฑ์มาตรฐาน
สีเขียวอยู่ตรงนั้น
เป็นฐานเพื่อให้คะแนนนักเรียนอื่นสูงขึ้น
ส่วนพวกนายเป็นสีม่วง เหมือนมะเร็งเนื้อร้ายของโรงเรียน
อย่างที่ครูใหญ่เคยพูด
มีเพียง 50 อันดับในทำเนียบเรียนดี จากอันดับที่ 1 ถึง 50
ไล่ตามลำดับเกรด
ลำดับหนึ่งย่อมคะแนนดีที่สุด
ทุกคนรู้เรื่องนี้ดี
ลำดับพวกนี้ แสดงให้เห็นได้ชัดเจน
ฉันไม่เข้าใจเลยว่า พวกเธอยังหัวเราะ และเขียนสิ่งไร้สาระพวกนี้ได้ยังไง
เธอเป็นพวกโง่ หรือหน้าไม่อายกันแน่
หรือจะให้พูดอีกอย่างก็คือ ฉันถึงเกลียดผู้หญิงไร้สมอง
หรือพวกไร้ยางอายมากที่สุด
(เบ็กซึงโจ)
(โอฮานิ)
หยุดวิ่งได้แล้ว พอเถอะ
เป็นอะไรของเธอ
เธอวิ่งไปสามสิบสี่รอบแล้วนะ
อีกสอง
อีกแค่สองรอบ
อะไรกัน
นี่เธอวิ่งมาราธอนหรือไง
เกิดอะไรขึ้นกับเธอ
ปล่อยเธอเถอะ เธอชอบวิ่งนี่นา
คงงั้นแหละ
ถ้าได้เกรดจากระยะทางที่วิ่ง เธอต้องได้ที่หนึ่งแน่ๆ ฮานิ
ใช่แล้วล่ะ
สิ่งหนึ่งที่ฉันทำได้ดีก็คือ การอดทนทำอะไรนานๆ ได้ไงล่ะ
ถึงจะต้องคลาน ฉันก็จะไปให้ถึง
ฉันด้วย
ไปกันเถอะ
รอบสุดท้ายแล้ว ลุยเลย
คนนั้นไง คนนั้นละ ที่ถูกเบ็กซึงโจปฏิเสธ
น่าอายมากเลยสินะ
เธอน่าเกลียดด้วย
กล้าดียังไง
ทำได้ยังไงกล้าสารภาพรักกับคนไอคิว 200
ทั้งที่ได้คะแนนแค่สิบเปอร์เซ็นต์ของการสอบ
นั่นไงๆ โอฮานิ
ป้าคะ นี่มันเยอะไปค่ะ
ไม่เป็นไรหรอก เธอต้องเหนื่อยมากแน่ๆ เลย
กินเยอะๆ แล้วสู้ต่อไปนะ
เธอเก่งนะ ถ้าเป็นฉัน คงไม่กล้ามาโรงเรียนแล้ว
แต่ก็นะ
โตขนาดนี้แล้ว ยังเขียนผิดๆ ถูกๆ อยู่เลย
น่าสงสารจริงๆ
บ้านสองชั้นนี่มันเยี่ยมเลยใช่ไหม
พ่อวางกรรไกรไว้ที่ไหนนะคะ
หือ
อยู่นี่เอง
ฮานิลูกพ่อ
รู้ไหมโต๊ะตัวนี้อายุเท่าไหร่
คุณยายซื้อให้พ่อ ตอนพ่อเปิดร้านบะหมี่นี่คะ
มันต้องแก่กว่าหนูอยู่แล้ว
ใช่แล้ว อายุ 21 ปีเชียวนะ
แต่รู้ไหมมันเหมือนเดิมเลยนะ ไม่บิด ไม่บิ่น
แข็งแรงดีจริงๆ
ตอนลูกยังเด็ก ลูกชอบมุดเล่นข้างใต้นี้
จ๊ะเอ๋
ฮานิ นี่เป็นบ้านสองชั้นเลยนะ ดีไหมล่ะ
ลูกพูดมาเสมอว่าอยากอยู่บ้านสองชั้นนี่
แล้วมันเป็นยังไงบ้างล่ะ
ดีค่ะ
ทำไมล่ะ
ไม่สำเร็จเหรอ
เรื่องอะไรล่ะคะ
จดหมายนั่นไง
ไม่มีอะไร
เจ้านี่มันมาซ่อนอยู่ที่นี่นี่เอง
ดูสิ
มันน่ารักมากเลยใช่ไหม
ลูกตัวเล็กมากตอนนี้ยังเป็นเด็ก
(วันเกิดแรก 4 กุมภาพันธ์ 1994)
พ่อเลี้ยงลูกมาตั้งแต่ยังเล็ก
ตอนนี้เริ่มที่จะดื้อกับพ่อแล้วนะ
หนูดื้อเมื่อไหร่กัน
มือหนูคล้ายกับมือแม่เลย
ใช่ไหมคะ
ใช่
พ่อคะ
ฮานิ พวกเรามาแล้ว
ฉันด้วย
เร็วสิ ให้พวกเราเข้าไปหน่อย หิวจะตายอยู่แล้ว
หิวจะตายแล้วนี่
โอ้โฮ สุดยอดเลย
แจ่มที่สุด
นี่ห้องเธอเหรอ
ดีจังเลย
ดีมากๆ เลย
ฮานิ
บ้านเธอสวยมาก
ฉันอิจฉาเลย
นี่มันน่ารักสุดๆ เลยละ
ฮานิ นี่เท้าเธอใช่ไหม
ใช่
ทำไมน่ารักขนาดนี้
หยุดนะ
- อะไรล่ะ - อาหารพร้อมแล้วเด็กๆ ฮานิช่วยหน่อย
หนูไปเอาเองค่ะ
เดี๋ยวฉันจัดการเอง
กลิ่นหอมจังเลย
- ดูดีจังเลย - เยี่ยมยอดที่สุด
พ่อทำอะไรให้ได้ไม่มากนะ
คุณพ่อทำทั้งหมดนี่ได้อย่างไรกันครับ
เต็มไปหมดเลย
น่ากินทั้งนั้น
ขนาดนั้นเลยเหรอ หนุ่มปูซานอยู่ที่นี่แล้ว
จานหลักวันนี้คือบะหมี่แบบปูซาน
รู้ได้อย่างไรครับ นี่ของโปรดผมเลย
ขอบคุณมากครับ คุณพ่อ
- ขอบคุณค่ะ - ขอบคุณนะคะ
กินเยอะๆ ล่ะ
อร่อยสุดๆ ไปเลยครับ
- ยอดเยี่ยมเลยรึ - ครับ
ผมทานบะหมี่ปูซานมาหลายที่แล้ว
แต่นี่อร่อยที่สุดเลย
เส้นเหนียวแล้วก็นุ่มมากครับ
- ดูเธอมีความรู้เรื่องการชิมสินะ - ใช่ครับ คุณพ่อ
ลิ้นของผมรับรสได้ดีมากเลยครับ
งานเทศกาลโรงเรียนปีที่แล้ว จุนกูทำต๊อกโปกิขาย
มันอร่อยมากเลยนะคะ
เขานี่ต่างจากที่เห็นเลยจริงๆ
ดูจากภายนอกหน้านายนี่ เหมือนตีนหมีเลยนะ
ตีนหมีเหรอ
อะไรกัน แกล้งไม่รู้งั้นเหรอ
กินซะ
ทำไมร้านถึงชื่อว่า บะหมี่โซพัลบกเหรอคะ
เป็นชื่อของคุณยายของฮานิ
เราตั้งชื่อตามเธอ
ถ้าอย่างนั้น
หมายความว่าคุณพ่อรับช่วง กิจการของครอบครัวต่อหรือครับ
ใช่แล้ว
แม่ยายฉันเปิดมากว่าสี่สิบปี
ส่วนฉันอีกยี่สิบปี
แน่นอนว่ารสชาติล้ำเลิศอย่างนี้ ไม่ได้มาง่ายๆ แน่นอน
พ่อน่ะถูกตีหลายครั้ง กว่าจะทำออกมาได้อย่างถูกต้อง
พ่อก็อยากจะส่งต่อร้านให้ฮานิ แต่ดูเหมือนว่า
เธอจะไม่มีฝีมือ ในการทำอาหารเอาซะเลย
ไม่ต้องห่วงนะครับ คุณพ่อ
ฮานิและผม เราจะตั้งใจทำให้ดีที่สุด
หยุดเลย
- นี่ - เป็นอะไรของนาย
ร้านนี้สืบทอดกันมากว่าหกสิบปี เราจะให้มันปิดลงไปแบบนี้ไม่ได้
ใช่ไหมครับ คุณพ่อ
ฉันอาจจะบริจาคให้สาธารณะ แบบคืนประโยชน์ให้สังคม
คุณพ่อ
ผมไม่ทันคิดเรื่องนั้น แต่คุณพ่อจะใจร้ายกับผมไม่ได้นะครับ
ฮานิ
เสียงอะไรน่ะ
นี่ บงจุนกู
ทำไมนายถึงพยายามจะทำลายบ้านเราล่ะ
เขาพังอะไรไม่ได้หรอก
บ้านนี้น่ะ แข็งแรงมากนะ
อะไรกันนี่
- ไม่ใช่แผ่นดินไหวนะ - แผ่นดินไหวเหรอ
พ่อคะ เราทำยังไงกันดี
ไม่ต้องห่วงหรอก นี่บ้านใหม่
แข็งแรง ปลอดภัยจะตาย
ฮานิ
ออกไปจากที่นี่
เร็วเข้า ออกไปจากที่นี่
ฮานิ ลูกไม่เป็นอะไรใช่ไหม
ทุกคนปลอดภัยใช่ไหม
มันเกิดเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร
- เป็นไปได้ยังไง - ไม่นะ
- นั่นมัน - อะไรคะ
รออยู่นี่นะ
พ่อคะ
เดี๋ยวพ่อออกไป
ไม่ต้องเป็นห่วง
พ่อ
พ่อ พ่อ
พ่อคะ
เวลา 5:30 น. ของวันนี้ เกิดเหตุแผ่นดินไหวเล็กน้อยในโซล
แรงสั่นสะเทือนขนาด 2.0 ส่งผลให้ กระจกสั่นสะเทือนเพียงเล็กน้อย
อย่างไรก็ตาม มีบ้านหลังหนึ่งในพื้นที่ ยอนฮึยดงได้พังลงมาอย่างที่เห็น
พ่อฉันยังอยู่ในนั้น พ่อคะ
จากที่เราทราบยังมีคนติดอยู่ และยังไม่ได้รับการช่วยเหลือ
ขณะนี้หน่วยกู้ภัยกำลังดำเนินการ ค้นหาผู้รอดชีวิต
(เหตุการณ์แผ่นดินไหวขนาด 2.0 ริกเตอร์ ที่ยอนฮึยดง)
ตอนนี้กำลังเข้าช่วยเหลือผู้ประสบภัยครับ
ได้รับการยืนยันว่ามีผู้รอดชีวิตแล้วครับ
พ่อคะ
ฮานิ นี่ เอาไปสิ
พ่อทำอะไรของพ่อเนี่ย
ฉันรอดแล้ว
ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บจากเหตุการณ์นี้ครับ
ขณะนี้ทางตำรวจกำลังสืบสวนการพังถล่ม สาเหตุน่าจะมาจากโครงสร้างที่ไม่แข็งแรง
(ผู้รอดชีวิต โอกิดง 49)
โอกิดง
อะไรนี่
มีบ้านเราถล่มหลังเดียวเหรอ
จริงเหรอ
อือ เรื่องจริง
ต้องการอะไร
ว่าแต่ คืนนี้เธอจะพักที่โรงแรมอีกเหรอ
ต้องแพงมากแน่ๆ
ไม่หรอก เราจะไปอยู่ที่บ้านเพื่อนพ่อ
จนกว่าเราจะหาบ้านใหม่ หรือสร้างใหม่ได้
เขาติดต่อผ่านทางข่าวที่ออกไปน่ะ
จริงๆ เหรอ นั่นเยี่ยมไปเลย ฮานิ
คนนั้นหรอ
อะไร
อะไรน่ะ
มีคนตามถ่ายรูปเธอด้วย
ดังซะแล้วเพื่อนฉัน
ขอโทษนะ ที่ทำให้พวกเธอเดือดร้อนไปด้วย
ฉันมันตัวปัญหา
ไปกันเถอะ
(โรงเรียนมัธยมพารัง)
พวกเราต้องช่วยกัน
แสดงความรักออกมา
นั่นเขากำลังทำอะไรน่ะ
อย่างที่เห็นกันในข่าวเมื่อวานนี้
(ระดมทุนแห่งความรัก)
ฮานิของพวกเราเสียบ้านของเธอไป หลังจากเหตุการณ์แผ่นดินไหว
เธอเป็นนักเรียนปีสุดท้าย
ช่วยแสดงให้เห็นความรัก ที่มีต่อเพื่อนกันเถอะ
อะไรนั่น เขาคิดจะทำอะไรของเขาน่ะ
ระดมทุนแห่งความรักเหรอ
ไอ้บ้านี่
นี่ ไปทางนี้กันดีกว่า
ตามมา
ขอบคุณมากครับ
เรามาช่วยฮานิกันนะครับ
เพื่อนกันต้องช่วยกันแบบนี้
แสดงพลังแห่งความรักออกมา
ขอบคุณครับ
ฮานิ โอฮานิ
ฮานิ หลบหน่อยๆ
ทุกคน
ได้โปรดปรบมือดังๆ ให้กับฮานิของพวกเรา
เธอได้ผ่านเรื่องเลวร้ายมาเมื่อวาน
เธอยังตั้งสติ และยังมาโรงเรียน
เธอกล้าหาญมาก ใช่ไหม
เธอนี่แหและ โอฮานิ ปรบมือ
ฮานิ
อะไร
โอ้ ฉันตายแน่
เฮ้ย นายน่ะ เบ็กซึงโจ
นายดูข่าวเมื่อวานรึเปล่า
ที่บ้านไม่มีทีวีหรือไง
ฮานิของฉันกำลังอยู่ในสถานการณ์ลำบาก เป็นเพราะใครนายคงรู้นะ
นายจะเดินผ่านไปเฉยๆ งั้นเหรอ
มันเป็นแค่แผ่นดินไหวเล็กๆ แค่ 2.0 ไม่ใช่เหรอ
อะไรนะ เออ เออ
ถึงแม้จะเป็นแผ่นดินไหวเล็กๆ ก็เถอะ
มันยังทำให้บ้านใหม่ของเธอถล่มได้ นายจะว่ายังไงล่ะ
ฉันไม่ได้ทำให้แผ่นดินไหวสักหน่อย
เออ แต่แผ่นดินไหวขนาดไหน ยังทำให้เธอเจ็บได้ไม่เท่ากับที่นายทำหรอก
นายทำร้ายจิตใจเธอ เรื่องเล็กแค่นั้น
มันทำให้เธอเจ็บมากนะ
- ได้ ฉันจะบริจาคให้ ตกลงไหม - ดี
พอเลย
ใครบอกว่าฉันจะรับเงินของนาย
ถึงแม้ฉันจะต้องนอนข้างถนน ฉันก็ไม่มีวันรับ
เงินจากนายสักแดงเดียว
แน่ใจนะ ได้เลย ฉันนับถือเธอจริงๆ
เฮ้ เบ็กซึงโจ
นายคิดว่านายเป็นใคร
นายคิดว่านายจะทำอะไรใส่ใครก็ได้เหรอ
สำหรับนายแล้ว ทุกคนเหมือนคนโง่ ปัญญาอ่อน สู้นายไม่ได้ใช่ไหม
นายดีกว่าคนอื่นขนาดไหนเชียว
อย่างกับว่านายมีไอคิวสูงกว่า ฉลาดกว่า เรียนเก่ง
ทั้งหล่อ แล้วก็สูงด้วย
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ อย่ามาอวดดีนักเลย
เรียนดีมันยากตรงไหนล่ะ ใครๆ ก็ทำได้
ฉันแค่ไม่ค่อยได้เรียน ไม่ได้หมายความว่า ฉันจะทำไม่ได้สักหน่อย
งั้นเหรอ
ใช่สิ
งั้นทำให้ฉันเห็นสิ
อะไร ทำให้นายเห็นงั้นเหรอ
โอเค ได้ ฉันจะทำให้นายเห็นเอง
การสอบครั้งหน้าเลยเป็นไง
ยังไง
ยังไงน่ะเหรอ
50 อันดับทำเนียบเรียนดีของเดือนนี้
จากทำเนียบเรียนดีนี้ พวกเธอยังจะมีเวลาไปนั่งหัวเราะกันอีก
ไม่มีสมอง หรือไม่รู้จักอายกันแน่
- ได้ ทำเนียบเรียนดี - ทำเนียบเรียนดีงั้นเหรอ
- เดือนหน้านี่นะ - ใช่
- นั่นแหละ ทำเนียบบ้าบอนั่นล่ะ
เดือนหน้า ชื่อฉันจะต้องอยู่ในนั้น
ยิ้มอะไรของนาย
ถ้าฉันทำได้ล่ะ นายจะทำอะไร
- ถ้าเธอทำได้เหรอ - ใช่
ถ้าเธอทำได้ ฉันจะให้เธอขี่หลัง
จะให้ฉันขี่หลังเขาเหรอ
ไม่สิ ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย
ได้ ตกลงตามนั้น
(บะหมี่โซพัลบก)
สนิทกันมากเลยเหรอคะ
สนิทสิ
เราเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก
จนจบมัธยมต้น เราเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน
หลังจากที่ครอบครัวเขาย้ายมาอยู่โซล
เราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย
ถึงแม้พ่อจะกลุ้มใจเรื่องบ้านของเรา จนนอนไม่หลับ
แต่เป็นเพราะแผ่นดินไหวครั้งนั้น ทำให้พ่อได้เจอเพื่อนเก่า มันดีจริงๆ
แล้วกัน เป็นอะไรของมัน
ไอ้นี่
พ่อนี่โง่จริงๆ เลยใช่ไหม
ขอบใจนะลูก
หยุด
ถึงแล้ว บ้านเลขที่ 142 ใช่ไหมคะ
ใช่แล้ว
เดี๋ยวพ่อลงไปดูก่อนนะ
เบ็กซูชัง ใช่แล้วลูก
โอ้โฮ เขาต้องรวยมากแน่ๆ เลยนะคะ
พ่อก็คิดว่างั้น
ใครคะ
สวัสดีครับ
ผมเป็นเพื่อนของซูชัง ผมโอกิดงครับ
อ๋อ ค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ
ที่รักคะ
- มาถึงแล้วเหรอ - ใช่
- ไอ้บะหมี่โอ - ไอ้หมูเบ็ก
เฮ้ ดูนายสิ มันเป็นไปได้ยังไง
นายนั่นแหละ ต้องลำบากมากแน่ๆ เลย
โอ้โฮ
มาสิๆ
ยินดีต้อนรับสู่บ้านของเราค่ะ
เราได้มาอยู่ที่นี่แล้วจริงๆ
ควรมาแล้วล่ะค่ะ ยินดีเป็นอย่างยิ่งเลยค่ะ
- สวัสดีจ้ะ - สวัสดีค่ะ
ใช่สิ ลูกสาวกิดงใช่ไหมนี่
ตัวจริงน่ารักกว่าเยอะเลยนะนี่
คะ
อ๋อ จริงๆ แล้ว พวกเรารอ
ให้กลางคืนนี้ไม่ไหวน่ะจ้ะ
เมื่อเช้า ฉันเลยแวะไปดูมาน่ะ
อ๊ะ คนนั้นเอง
อุ๊ยตาย ตายแล้ว
ใช่แล้วจ้ะ ฉันเอง
เราไปขนของเข้ามาก่อนเถอะ
ไม่เป็นไร ไม่ต้องลำบาก ข้าวของนิดหน่อย ฮานิจัดการเองได้ ใช่ไหมลูก
ใช่ค่ะ ไม่มีอะไรมากมายหรอกค่ะ
ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกจ้ะ ให้ลูกชายของเราช่วยเถอะ
ไม่ต้องหรอก
ลูกจ๋า ลงมาออกกำลังหน่อยสิ
พ่อคะ ส่งมา เดี๋ยวหนูยกเอง
โธ่เอ๊ย พ่อยกได้
ไปปิดประตูก็พอ
เข้าใจแล้วค่ะ
ฉันรู้สึกว่า ทุกอย่างมันกำลังจะไปได้สวย
ว่าไหม
- ให้ช่วยอะไรไหมครับ - ไม่ต้องหรอกค่ะ
นี่ฉันฝันไปหรือเปล่า ฉันฝันอยู่แน่ๆ ตั้งสติหน่อย ฮานิ
นาย นาย
ไม่อยากจะเชื่อเลย
- เด็กคนนี้ใครเหรอคะ - ซึงโจไงจ๊ะ
- หา - เขานั่นแหละจ้ะ
นี่เธอ ส่งมาให้ฉันนะ
ฉันมีข้อแม้อย่างหนึ่ง
ฉันถามว่าค่าเอกซ์ตรงนั้นคืออะไร
คือตัวอักษร
ช่างเถอะ
นี่
เด็กๆ จ๊ะ
กล้อง
อย่าบอกใครล่ะ
ฉันเลิกชอบนายไปแล้ว
- ไม่ชอบเลยแม้แต่นิดเดียว - แน่ใจนะ
(คำบรรยายโดย ชนากานต์ เลาหบุตร)